सामुदायिक रेडियो मदनपोखरा
सामुदायिक रेडियो मदनपोखरा


Breaking
रम्भाले स्थापना गर्यो ५० शैयाको क्वारेन्टाईन रिब्दीकोटले बन्द गर्यो विद्युतिय हाजिरी रम्भाले गर्यो सबै विद्यार्थीको दुर्घटना विमा रिब्दीकोटमा कोरोना सचेतना र निशुल्क माक्स वितरण रिब्दीकोटको चिस्यान केन्द्रमा राखिएका सुन्तला दोब्बर मुल्यमा बिक्री शाखा खोलेर गैरकानुनी कारोबार गर्दै लालीगुराँश सहकारी कोरोनाको हल्लाले पाल्पामा मास्क अभाव पर्यटकको आतिथ्यतामा सुधार गर्न पाल्पाका होटल व्यवसायिलाई अनुरोध बन्दिपोखरामा बैंकबाट सामाजिक सुरक्षा भत्ता रम्भामा एक घर एक धारा अभियान तिव्र बगनासकाली द्धारा ५० प्रतिशत अनुदानमा मौरीपालन सामग्री वितरण एन आई सी एशिया बैंकद्धारा विमा दावी रकम प्रदान मेला महोत्सव नगर्न जिल्ला प्रशासन कार्यालय पाल्पाको अनुरोध पाल्पा चिनाउन पोखरामा डिजिटल स्क्रिन पाल्पा महोत्सव : माटो परिक्षण गराउन किसानको भिड पाल्पा महोत्सव : टपरीमा स्वादिष्ट ममको व्यापार भ्याई नभ्यााई पाल्पा महोत्सवमा गोरु नारेर पेलेको अर्गानिक खुदो (फोटोफिचर) पाल्पा महोत्सवमा महिलाहरुको खानाघर आकर्षणको केन्द्र दमकडामा पाल्पा महोत्सवको भव्य उद्घाटन ओके बाजेद्धारा रेडियो मदनपोखरामा उत्कृष्ट उद्यमी अक्षयकोष स्थापना सहकारिको तरकारि बोकेको जिप दुर्घटना पत्रकार महासंघ पाल्पाको सदस्यमा थप ९ जना सिफारिस फरक क्षमताका विद्यार्थीलाई रिब्दीकोटको न्यानो कपडा पराेपकारी संगिता : विद्यार्थी र वृद्धहरु संग जन्मदिन छाेराकाे जिवन विमा बन्याे बयम्बुकाे जिउने आधार रिब्दीकोटमा आउँदो बर्ष सबै घरमा धारा चापपानीको पिपल काण्ड नालीबेली श्रीपञ्चमीको अवसरमा दमकडा माविमा अक्षरारम्भ पाल्पा महोत्सव २०७६ को तयारी तिब्र स्थानिय तहले गरेका कामको प्रचार हुन सकेन : रिब्दीकोट अध्यक्ष जिसी विजय दौड पाल्पामा बेलायती देखी जापानी नागरिक (फोटोफिचर) पर्यटन बर्ष प्रवर्द्धनका लागी पाल्पामा दौड प्रतियाेगिता हुने नेकपा पाल्पाको अध्यक्षमा आचार्य, नेतृत्व चयनले कार्यकर्ता उत्साहित हिन्दुको भगवान मानिने डेढसय गाई ऋिषिकेश मन्दिर परिसरमा बेवारिस कालीगण्डकीमा र्याफ्टिङ उत्सव नुवाकोटमा युद्ध स्मारक पार्कको शिलान्यास पाल्पामा १७ बैशाखदेखि निषेधाज्ञा पाल्पा अस्पतालमा पन्ध्र बेड थपिने पाल्पामा कोरोना संक्रमण दर बढ्दाे मैत्रीपुर्ण खेलमा नेपाली क्रिकेट समर्थक समाज पाल्पा विजयी

उच्च शिक्षाको सपनाः माण्डव्य बहुमुखी क्याम्पस

अथक परिश्रमको कारणले प्राथमिकबाट निम्न माध्यमिकमा परिणत हुन सक्यो । निरन्तर परिश्रम, अविचलित चिन्तन र कठीन तपस्याको फलस्वरुप निम्न माध्यमिक स्तरबाट माध्यमिक स्तर सञ्चालनको अनुमति मिल्यो । उच्च शिक्षाको अध्ययनको निम्ति तानसेन जानुको विकल्प थिएन । सम्म भेगको बढ्दो बस्ती, जनघनत्वको चाप हुँदाहुँदै पनि विश्व विद्यालय स्तरीय पठनपाठनको खाँचो खड्किन्थ्यो नै । गाउँ र सहर बीचको दुरी थियो । गाउँबाट सहरसम्म पुगेर सबैले अध्ययन गर्न सक्दैनथे । दमकडा माध्यमिक विद्यालय दमकडा, शारदा माध्यमिक विद्यालय मदनपोखरा, विष्णु माध्यमिक विद्यालय पोखराथोक, दिव्यज्योति माध्यमिक विद्यालय सराई र किसान माध्यमिक विद्यालय झडेवाबाट उत्तिर्ण विद्यार्थीमध्ये अधिकांशले शिक्षाबाट हात धुनु पथ्र्यो । विद्यार्थीहरु असिनपसिन सालघारीका उकालो चढिरहेको र सालका पातले पसिना पुछ्दै हिंडेको दृष्य मन भतभति पोल्थ्यो । करिव २\३ घण्टाको पैदल हिंडेर अध्ययन गर्नेहरू प्रति श्रद्धा र स्नेह थिँदै थियो त्यो भन्दा बढ्ता करुणाले मन भरिन्थ्यो । अव्यक्त मनमा क्याम्पस स्थापनाको बीऊ रोपिएको थियो । अंकुराउन पाएको थिएन । समथर भूभागमा रहेका सार्वजनिक जग्गाहरू दिन प्रतिदिन मिचिदै र अतिक्रमित बनिरहेका थिए । ति सार्वजनिक जग्गाको उचित उपयोगका निम्ति आधुनिक शिक्षालय र विश्वविद्यालय हुन सक्छन् भन्ने लागिरहन्थ्यो । क्याम्पसका सञ्चालनका लागि सार्वजनिक जग्गा बलियो आधार देखिन्थ्यो, भू–स्रोत देखिन्थ्यो । यहाँ क्याम्पस बिस्तारका निम्ति पर्याप्त ठाउँ पुग्थ्यो । मदनपोखराका सबै शैक्षिक संस्थामा एउटा एउटा फ्याकल्टीको बिस्तार गर्ने, व्यवस्थापन, मानविकी, कानुन र विज्ञान संकाय छुट्टाछुट्ट स्थानमा खोल्ने र मुख्य कार्यालय दमकडामा राख्ने त्यतिबेलाको कल्पना थियो । एक अर्थमा सपना रहेछ । शैक्षिक विकासका सन्दर्भमा विभिन्न व्यक्तिहरूसँग भेटघाट र परामर्श चलिरहन्थ्यो । माडीको घेरोभित्र बढिरहेको जनसंख्या र बसाइसराईको क्रम देख्नेहरू उच्च शिक्षाको सम्भावना दर्शाइरहन्थे । राष्ट्रिय सूचना आयोगका पूर्व प्रमुख आयुक्त विनयकुमार कसजू, त्रिभुवन बहुमुखी क्याम्पस तानसेनका पूर्व क्याम्पस प्रमुख मनमोहन श्रेष्ठ र वरिष्ठ पत्रकार मेघराज शर्मा दमकडामा क्याम्पस खोल भनेर प्रेरित गरिरहन्थे । क्याम्पस खोल्नभन्दा आवश्यक भौतिक पूर्वाधार, आर्थिक आर्जन, विद्यार्थी संलग्नता र शिक्षक व्यवस्थापनको चुनौति मुख्य कुरा थियो । मौन बसेरै उपयुक्त समय पर्खनुको अर्को उपाए थिएन । २०४८ सालको वर्षे विदामा काठमाडौँमा थिए । एकदिन साँझ गुणाकर अर्याल र तोयनाथ खनाल मेरो डेरामा आइपुग्नुभयो । सञ्चोबिसञ्चो र छलफलको क्रममा क्याम्पस खोल्ने प्रस्ताव राख्नुभयो । उहाँहरूको भनाई थियो ‘‘तपाईँ झोला बोक्नुस्, हामी काँध थाप्छौँ ।’’ बल्ल साथी पाएँ जस्तो लाग्यो । आत्मबल बढ्यो । उत्साह थपियो । अर्कोदिन उहाहरू आफ्नो काममा लाग्नुभयो । म त्रिभुवन विश्वविद्यालयको उपकुलपतिको कार्यालयमा गएँ । त्यहाँबाट पनि हौसला पाएँ, मदनपोखरामा क्याम्पस चलाउन सक्छन् भन्ने । क्याम्पस सञ्चालनका लागि माग फारमसहित पुनः दमकडा फर्कें । क्याम्पस स्थापनाको लक्ष्य बोकेर बौद्धिक परामर्श र सामुहिक अपनत्वका निम्ति शारदा मावि, दिव्यज्योति मावि र विष्णु माविसम्म अनुरोध गर्न पुगियो । दमकडा केन्द्र पर्ने कारणले पनि स्थानीय शिक्षाप्रेमी, समाजसेवी, राजनीतिज्ञ सबैसँग सल्लाह भइसकेपछि वृहत भेला गर्ने निर्णय गरियो । २०४८ साल श्रावण १७ गतेका दिन करिव ७८\७९ जना बौद्धिक तथा समाजसेवी व्यक्तित्वको दमकडा माविको सभाहलमा भेला भयो । मदनपोखरा, कसेनी, रुप्से, पोखराथोकका मान्यजनको भेलाले आवश्यकताको महशुस गरी क्याम्पस स्थापना गर्ने निर्णय ग¥यो । क्याम्पसको नामाकरण माण्डव्य राख्ने, सार्वजनिक जग्गा प्राप्ति र सञ्चालक समिति गठन गर्ने कामसमेत ग¥यो । भोलिपल्टै श्रावण १८ गतेका दिन साविक मदनपोखरा गाविसको वडा नं.७ को बैठकले घिमिरेडाँडा उपलब्ध गरायो । माण्डव्य क्याम्पस माग फारम भरेर सञ्चालक समितिको निर्णय प्रतिलिपी, सञ्चालक समिति अध्यक्षको सही समेत गरेर उपकुलपतिको कार्यालयमा पेश भयो । अन्ततः २०४८ साल भाद्र ३० गते क्याम्पस स्वीकृतिको अनुमति प्राप्त भयो । आन्तरिक तयारी थालियो । बैठकहरू आयोजना गरियो । सोही वर्षको पौष ३ गते विहान ६.२० बजे ३६ जना विद्यार्थी र ६ जना शिक्षकबाट कक्षा सञ्चालन भयो । पौष महिनाभित्रै विद्यार्थी संख्या ४८ पुग्यो । खुला विज्ञापनमार्फत् वाणिज्य शास्त्रको निम्ति २ जना शिक्षक थप गरियो । आभारी छु यस क्षेत्रका समुदायप्रति जसले सोचेका बेला हरेक सोंचहरूमा श्रम, पसिना, बुद्धि र विवेक लगाएका छन् । कृतज्ञ छु दमकडा मावि प्रति जसले भौतिक सामग्री भवन, फर्निचर, कार्यालय, दराज उपलब्ध गरायो । नतमस्तक छु ती शिक्षाप्रेमी, समाजसेवी जसले हौसला बढाइदिनुभयो । त्यस समयका कतिपय व्यक्तित्व समाधिस्थ भैसक्नुभयो, कति वृद्धावस्था यापन गर्दै हुनुहुन्छ । आजभन्दा २७ वर्ष पहिला जन्मेको क्याम्पस अहिले युवाअवस्थामा छ । शैशवकाल उत्साहमा बितायो । किशोरावस्था र यौवनावस्था दुःखमा बितायो । कुशल नेतृत्वको फलस्वरुप कोल्टे फेर्दैछ । आशा गरेको छु स्नातकोत्तर तहका पढाइ सञ्चालन हुनेछ । समयले मागेका विविध विषयहरू थपिने छन् । सामुदायिक क्याम्पसले विश्वविद्यालयकै आंगिक क्याम्पसको मान्यता पाउनेछ । विद्यार्थीको आकर्षण थपिनेछ । शिक्षकहरूमा उत्साह थपिनेछ । एकदिन विगतको सपना एउटा सुन्दर विपनामा परिणत हुनेछ । अस्तु ।